در راه مسجد، مرد زمین خورد و لباسهایش کثیف شد. او بلند شد، خودش را پاک کرد و به خانه برگشت.

مرد لباسهایش را عوض کرد و دوباره راهی خانه خدا شد. در راه به مسجد و در همان نقطه مجدداً زمین خورد!

او دوباره بلند شد، خودش را پاک کرد و به خانه برگشت. یک بار دیگر لباسهایش را عوض کرد و راهی خانه خدا شد.

در راه مسجد، با مردی که چراغ در دست داشت برخورد کرد و نامش را پرسید.

مرد پاسخ داد: (( من دیدم شما در راه به مسجد دو بار به زمین افتادید.))، از این رو چراغ آوردم تا بتوانم راهتان را روشن کنم.

مرد اول از او بطور فراوان تشکر می کند و هر دو راهشان را به طرف مسجد ادامه می دهند. همین که به مسجد رسیدند، مرد اول از مرد چراغ بدست در خواست می کند تا به مسجد وارد شود و با او نماز بخواند.

مرد دوم از رفتن به داخل مسجد خودداری می کند.

مرد اول درخواستش را دوبار دیگر تکرار می کند و مجدداً همان جواب را می شنود.

مرد اول سوال می کند که چرا او نمی خواهد وارد مسجد شود و نماز بخواند.

مرد دوم پاسخ داد: ((من شیطان هستم.)) مرد اول با شنیدن این جواب جا خورد.

شیطان در ادامه توضیح می دهد:

((من شما را در راه به مسجد دیدم و این من بودم که باعث زمین خوردن شما شدم.)) وقتی شما به خانه رفتید، خودتان را تمیز کردید و به راهتان به مسجد برگشتید، خدا همه گناهان شما را بخشید. من برای بار دوم باعث زمین خوردن شما شدم و حتی آن هم شما را تشویق به ماندن در خانه نکرد، بلکه بیشتر به راه مسجد برگشتید. به خاطر آن، خدا همه گناهان افراد خانوانده ات را بخشید. من ترسیدم که اگر یک بار دیگر باعث زمین خوردن شما بشوم، آنگاه خدا گناهان افراد دهکده تان را خواهد بخشید.

بنا براین، من سالم رسیدن شما را به خانه خدا (مسجد) مطمئن ساختم.

=================

نتیجه داستان:

کار خیری را که قصد دارید انجام دهید به تعویق نیاندازید. زیرا هرگز نمی دانید چقدر اجر و پاداش ممکن است ازمواجه با سختی های در حین تلاش به انجام کار خیر دریافت کنید. پارسائی شما می تواند خانواده و قوم تان را بطور کلی نجات بخشد.

این کار را انجام دهید و پیروزی خدا را ببینید

خواستی زودتر به پایان برسانی

 به یاد بیاور

همه ی آنچه که می خواهی بعد از نماز بروی به آن برسی

و همه ی آنچه که می ترسی  در این مدت از دست بدهی

 به دست همان کسی است، که در مقابلش ایستاده ای

برای حرف زدن با خدا بیشتر وقت بگذار

?پاسخ:

ﻭﺍﮊﻩ ﻓﺎﺭﺳﻲ ﻧﻤﺎﺯ، ﺍﺯ ﻭﺍﮊﻩ ﭘﻬﻠﻮﻱ «ﻧِﻤﺎﻙ» ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻧﻤﺎﻙ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺭﻳﺸﻪ ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻲ «ﻧِﻢ» ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎﻱ ﺧﻢ ﺷﺪﻥ ﻭ ﻛﺮﻧﺶ ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺪﻙ ﺍﻧﺪﻙ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻭﺍﮊﻩ‌ﻫﺎﻳﻲ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﺻﻠﺎﺕ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ، ﺟﺎﻱ ﺁﻥ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ. [1] 

ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﺑﺮﺧﻲ ﺍﺳﻨﺎﺩ ﺗﺎﺭﻳﺨﻲ، ﮔﺮﻭﻫﻲ ﺍﺯ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﺗﺎﺯﻩ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ‌ﻫﺎﻱ ﺣﻜﻮﻣﺖ ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺑﺮ ﺍﻳﺮﺍﻥ، ﺑﻪ ﺟﺎﻱ ﻭﺍﮊﻩ «ﺻﻠﺎﺓ» ﺍﺯ ﻛﻠﻤﻪ «ﻧِﻤﺎﻙ» (ﺑﻪ ﻛﺴﺮ ﻧﻮﻥ) ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻲ‌ﻛﺮﺩﻧﺪ. ﺁﻧﺎﻥ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻓﺮﺍﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻪ ﺳﻮﻱ ﻧﻤﺎﺯ، ﺑﻪ ﺟﺎﻱ «ﺍﻟﺼﻠﺎﺓ»، ﻭﺍﮊﻩ «ﺍﻟﻨﱢﱢﻤَﺎﻙ» ﻭ ﺑﻪ ﺟﺎﻱ «ﺣﻲ ﻋﻠﻲ ﺍﻟﺼﻠﺎﺓ» ﻋﺒﺎﺭﺕ «ﺑﺸﺘﺎﺑﻴﺪ ﺑﻪ ﺳﻮﻱ ﻧِﻤﺎﻙ» ﺭﺍ ﺑﻪ ﻛﺎﺭ ﻣﻲ‌ﺑﺮﺩﻧﺪ. [2] 

ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻋﻤﻴﺪ، ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻌﻨﺎ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: «ﭘﺮﺳﺘﺶ، ﻧﻴﺎﺯ، ﺳﺠﻮﺩ، ﺑﻨﺪﮔﻲ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ، ﺧﻢ ﺷﺪﻥ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﺑﻨﺪﮔﻲ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﻓﺮﺍﻳﺾ ﺩﻳﻦ، ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﺨﺼﻮﺹ ﻭ ﻭﺍﺟﺐ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻛﻪ ﭘﻨﺞ ﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺭﻭﺯ ﺑﻪ ﺟﺎ ﻣﻲ‌ﺁﻭﺭﻧﺪ». [3] 
——————-

[1]: ﺣﺴﻦ ﺭﺍﺷﺪﻱ، ﻧﻤﺎﺯﺷﻨﺎﺳﻲ، ﺝ 1، ﺹ 65، ﺑﺮﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺯ: ﻣﺤﻤﺪ ﺧﺰﺍﻳﻠﻲ، ﺍﺣﻜﺎﻡ ﻗﺮﺁﻥ، ﺹ 338. 

[2]: ﺣﺴﻦ ﺭﺍﺷﺪﻱ، ﻧﻤﺎﺯﺷﻨﺎﺳﻲ، ﺝ 1، ﺹ 65، ﺑﺮﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺯ: ﻣﺤﻤﺪ ﺧﺰﺍﻳﻠﻲ، ﺍﺣﻜﺎﻡ ﻗﺮﺁﻥ، ﺹ 338. 

[3]: ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻋﻤﻴﺪ، ﺝ 2، ﺹ 1919، ﺑﺮﺍﻱ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻧﻤﺎﺯ ﻧﻚ: ﻣﺤﺴﻦ ﻣﺤﻤﺪﻱ، ﺍﺯ ﻧﻤﺎﺯﮔﺰﺍﺭﻱ ﺗﺎ ﺍﻧﺲ ﺑﺎ ﻧﻤﺎﺯ، ﺻﺺ 23 28

❎منبع: ﭘﺮﺳﻤﺎﻥ ﻧﻤﺎﺯ: ﭘﺎﺳﺦ ﺑﻪ ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻱ ﻧﻤﺎﺯ